Róża historyczna (sprzed 1500r), strefa 3b
Tworzy krzew (1,8-2,5)x(1,2-1,5) m, o gęstym, wzniesionym pokroju. Pędy są kolczaste, łukowato wygięte.
Toleruje stanowiska półcieniste.
Białe kwiaty źle znoszą długie opady deszczu. Są pełne, mają średnicę 8-10 cm, a w miarę rozkwitania mogą wpadać w delikatny róż. Liście natomiast są szorstkie i matowe, szarozielone, dość duże, 5-7 listkowe.
Kwiaty mają intensywny, słodki zapach. Róża kwitnie raz w roku, długo i bardzo obficie, na pędach dwuletnich i starszych.
Ma rewelacyjną strefę USDA – 3b!
Znalazłam informację, że ma dobrą odporność na choroby, choć może być porażana przez rdzę. U mnie nie chorowała.
Kupiłam ją w Rosarium wiosną 2014 roku i już w pierwszym roku pokazała kwiaty. Jest piękna i cudownie pachnie, jak na razie nie dostrzegam u niej żadnych niedoskonałości.
Posadzona została w prawym narożniku ganku, przy nowym tarasiku i tu już zostanie - w towarzystwie dwóch starych egzemplarzy Sympathie. Chcę podsadzić ją jakimś późno kwitnącym białym powojnikiem, żeby efekt wiśniowo-białego kontrastu utrzymywał się również, gdy Alba Maxima przekwitnie.
Już 7 czerwca była obsypana gęstwiną oskrzydlonych pąków
19 czerwca pąki już pękały
w 5 dni później pierwszy kwiat był już rozwinięty
Tu widać, jakie charakterystyczne są te jej liście – szarozielone i matowe w porównaniu z błyszczącymi liśćmi Sympathie
Kiedy 1 lipca większość kwiatów już się rozwinęła (a więc kwitnienie trwało ponad miesiąc), krzaczek zaczął wypuszczać długie pędy.
Tu dobrze widać, jak niziutko to maleństwo kwitło w 2014.
Kwiecień 2015. Wypuszczone jesienią długie łukowato wygięte pędy dały się pięknie poprzyginać i wyglądała tak:
